მინი ბედნიერებები…

მინი ბედნიერებები…

1.

საგულდაგულოდ შეკოწიწებულ თმას გავიშლი და ავიჩეჩავ..

შემომხედავ.. დამაფიქსირებ.. დამიმახსოვრებ..

გადავაგდებ თმის ღერებს უკან..შემოგიშვებ…

2.

დილით, ახალგაღვიძებული ჩემს მხარეს რომ გადმობრუნდები.. დამინახავ..

მოუსმენ სუნთქვას.. დააკვირდები მკერდის ოდნავშესამჩნევ მოძრაობას..

მე კი დაუფიქრებლად მოგატყუებ რომ მძინავს..

3.

გამოვაცხოვ ვარსკვლავის და გულისფორმიან ნამცხვრებს..

არასდროს მეხერხებოდა..

მოვახერხებ როგორმე..

ბოლოები მიმეწვება…არ შეიმჩნევ..გემრიელი ჯემით დამიმალავ..

4.

რამდენიმე თვე ვუყურებ მაღაზიის ვიტრინაში ფორთოხლისფერ კაბას..

ტანზე შემოვირტყამ..

სათუთად მოვიჭერ სხეულზე..

შენ კი სასიამოვნოდ გამირღვევ გახდისას.. არ დამენანება..

5.

პატარა და მრგვალ აივნიან ბინას ვიპოვი.. პატარა და ჭრელ ყვავილებს დავკიდებ ფანჯრებზე..

დილაობით კი პატარა აივანზე  დიდი ჭიქით ყავას გამოგიტან..

6.

ყველაზე უინტერესო ფილმებს გადმოვწერ.. დიდ ეკრანზე გავუშვებ და ბალიშებში ჩავესვენებით..

ყველაზე გრძელკადრებიანი ფილმების ფონზე მოგეფერები.. შენ კი მეტყვი, რომ ჩვენი ბედნიერება ფილმივითაა, რომელიც არ გადაღებულა.. რომელსაც ერთად ვაწყობთ კადრებად..

დაბადება

 მაინც ვერაფრით ვხვდები ყოველ  წელს რატომ აღნიშნავენ  საკუთარ  დაბადების დღებს ადამიანები..

რატომ იღებენ საჩუქარს დაბადებისთვის..

რატომ ცდილობენ განსაკუთრებულ დღესასწაულად გადააქციონ ეს დღე.. რატომ ნიშნავენ სამი თვით ადრე კალენდარზე წითლად დიდ რგოლებს..

რატომ ადგენენ სტუმრების სიებს..

იღებავენ თმას.. ამზადებენ სასმელს.. ყიდულობენ ახალ კაბებს..

მაინც ვერაფრით ვხვდები რატომ  ელიან 12 საათის დადგომას და შაბლონად ინახავენ მადლობის შინაარსის სმს-ებს..

….

მაგრამ ალბათ არასდროს, არასდროს მომბეზრდება ყოველდღიურად.. შენი დაბადების განცდა..

 

სითბო

აი ზუსტად ასეთი ამინდი მიყვარს, როგორიც დღეს იყო..

ამინდი, რომელიც არჩევანის საშუალებას გაძლევს..

არც ცივა..არც ცხელა.. თითქოს ჰაერში გაწვიმებაზე ნამიოკი არსებობს, მაგრამ ზუსტად მაინც არ იცი რა მოხდება..

ქუჩის კუთხეში თხელბალეტკებიანმა გოგომ ჩამიარა..

სუპერმარკეტთან კი ჩექმებიანმა ქალმა შეაღო გამჭვირვალე კარი…

აი ზუსტად ასეთი განწყობა მიყვარს.. როგორიც ამ ბოლო დროს მაქვს..

როცა გულში უბრალოდ არცერთ უარყოფით ფიქრს აღარ იტოვებ .. და იმ ადამიანებსაც ივიწყებ, ვინც გატკინა..  ან იმედები გაგიცრუა.. ან მოგატყუა..

აანალიზებ, როგორ გაყვა ცივ ამინდს სიმძიმე და დარჩა ამინდი, რომელმაც აგავსო..

დღეს პირველი ღამეა, როცა ფანჯარას ღიას დავტოვებ..

თბილა…

 

….

 როცა ჩემი მოხუცი  კომპიუტერი არ მქონდა და  მისი შემცვლელი პატარა შავი  ფერის ”მაგნიტოფონი” იყო,მე  და ჩემი და მუდმივად  კასეტებს ვყიდულობდით და  ნარკომანებივით  ვატრიალებდით და  ვატრიალებდით მუსიკას..

ერთი ზაფხული ორ საყვარელ კასეტასთან ერთად გავატარე.. ზემფირას ორი ალბომი იყო.. ახლაც მახსოვს, იმდენჯერ მქონდა ერთი და იგივე სიმღერა მოსმენილი, რომ საყვარელ ადგილებში ლენტა გაწყვეტილი და შეწებებული იყო..

როგორ წებდებოდა ეს კიდევ ცალკე თემაა.. ფრჩხილის ლაქის საშუალებით..

ახლაც მახსოვს ერთი კადრი.. შუა ზაფხულის ოთხი საათი.. ვუსმენ ზემფირას

http://www.youtube.com/watch?v=-MNx-CZmWS8 ამ სიმღერას..

ოთახში ჩახუთულობაა, მაგრამ ფარდები ნიავისგან ოდნავ მოძრაობენ..თითქოს სიცხისგან გაცხელებულ სხეულს ყინულით გადაუარეს ისეთი სიამოვნება ვიგრძენი.. მარტო ზემფირას სიმღერას შეეძლო  ჩემი ასეთი აღელვება მაშინ..

მალე ზემფირა თბილისში იქნება. . თითქოს ჩემი ბავშვობა ჩამოაქვს.. და მაბრუნებს იმ დროსთან, როცა სკოლის და დეპრესიული პერიოდების მიღმა ყოველთვის იყო მყუდრო ადგილი,სადაც შემეძლო თავის შეფარება და ყველაფრის დავიწყება..

იმედია დღეს, როცა საშინლად სავსე ვარ და მაინც იმავე სიმძაფრით მიყვარს მისი ალბომები.. ბოლოს და ბოლოს შევხვდებით მე და ზემფირა…

მანამდე კი მოვუსმინოთ ამას…

 

……

მიყვარს როცა ცხელი შხაპის მიღებისას კანზე წყალი საყვარელი სუნამოს სუნს მიბრუნებს..

მიყვარს ადამიანების სუნის დამახსოვრება..

ამბების სუნის დამახსოვრება..

მახსოვს პირველი შეყვარებულის ზაფხულისსაღამოს თმის სურნელი…

პირველი კოცნის სუნი.. რაღაც ტკბილთან და სიგარეტის სუნთან შერეული..

მუსიკასაც აქვს თავისი არომატი.. ზოგს ნახევრადგანათებული, ან ნახევრადჩაბნელებული ბარის არომატი..

ზოგს თინეიჯერი გოგოს გავარვარებულად წითელი ფრჩხილების ლაქის..

რამდენი წელია ჩემს სუნს ვეძებ..

ამიღწერე.. დამამახსოვრებინე..

typical

 სიტუაცია ბარში

 11:15 საათი

მუქი შინდისფერი კაბა. გრძელი ქუსლები.  დაახლოებით 9-10 სანტიმეტრი.

ოდნავ ტალღოვანი თმა. მუქად შეღებილი  თვალები. ბევრი აქსესუარი. ტუჩზე  კონტური.

პატარა ჩანთა. ისეთი პატარა, მარტო სარკე  და თვალის ფანქარი რომ ჩაეტევა.  მობილური პალტოში.

კოქტეილი. არც ბევრი არც ცოტა. საწრუპით  ტუჩების დასველება. თვალებით  საინტერესო მამაკაცის ძებნა…მესამე ღერი სიგარეტი..

0:40 საათი

ტელეფონი მაგიდაზე; თმა ცეკვისგან ოდნავ ჩამოშლილი. სარკეში ყურება.

თვალებით საინტერესო მამაკაცის ძებნა..

1:25 საათი

სხეულის ოდნავი მოძრაობა მარჯვნივ და მარცხნივ მუსიკის ტემპის შესაბამისად. ხელში სიგარეტი.. მეორე ხელში კოქტეილი..

თვალებით საინტერესო მამაკაცის ძებნა..

1:30 საათი

- როგორი მოსაწყენი ადგილია.. ან რა მუსიკაა, ან რა მომსახურება. წავიდეთ…

სიტუაცია მეგობართან

18:59 საათი

მუქილურჯი პიჯაკი, წარწერებიანი მაისური, გადაწეული თმა.

მძაფრი სუნამო სეილზე ნაყიდი. ოდნავშესამჩნევი მაკიაჯი. ტელეფონი შარვლის ჯიბეში.

მეგობრის ძმის ძმაკაცები. თეთრი ღვინო. სადღეგრძელოები ხან შემოსწრებულებზე, ხანაც სიყვარულის სილამაზეზე.

20:34 საათი

ტელეფონის ეკრანის მეხუთედ შემოწმება. არცერთი წაუკითხავი სმს-ი.

მეგობრის ძმის ძმაკაცთან მსუბუქი ფლირტი.

21:45 საათი

თავის ტკივილი. ბევრი ღვინო.

მეგობრის ძმის ძმაკაცთან მსუბუქი ფლირტი.

22:18 საათი

- წავედით. ძალიან მოწყენილობაა აქ. არავინ საინტერესო. ძალიან გოიმი სასტავია. ნიკუშას მაინც დაერეკა. წავედით..

სიტუაცია სახლში

გრძელი მაისური ტანზე.

მაღვიძარას დაყენება. ტელეფონის გათიშვა.

რუტინა. რუტინა . რუტინა..

5

1-ლი ისტორია

როცა გავიცანი ანათებდა.. არ ვიცი ამას სხვანაირად როგორ უნდა დაარქვა. როცა ადამიანს უყურებ, უსმენ და გრძნობ რომ ანათებს.. ბავშვურად ანათებდა.. არ ჭირდებოდა ”მეორე ნახევარი”, ან ბევრი ფული, ან  წარმატებული კარიერა, რომ ბედნიერი ყოფილიყო..

ხშირად ვლაპარაკობდით.. მიყვებოდა როგორი სავსეა როცა უკრავს..როცა გრძნობს საყვარელ ადამიანებს.. განიცდის ყველა მომენტს და აგროვებს ემოციებს..მერე კი უზიარებს სხვებს..

ბოლოს როცა ვნახე ჩამქვრალი იყო.. ვეღარც ვუსმენდი..ვეღარც ვგრძნობდი..

გქონიათ ასეთი მომენტი? როცა ხედავთ ადამიანს, მაგრამ თითქოს უკვე აღარ არსებობს..

მოძრაობს..იცინის..ხმაც თითქოს იგივეა..მიმიკებიც..მაგრამ…

საშინლად მომინდა სახე დამეჭირა, თვალებში მეყურებინა და მეყვირა, რომ გამოცოცხლებულიყო.. დავენახე…რომ დამყრდნობოდა და დავეხმარებოდი..

მაგრამ ვერ შევძელი.

მე-2 ისტორია

როცა რაღაც იცვლება  გგონია რომ ძველი ნივთები, ან წერილები გააჩერებს ამ მომენტს.. როცა მოგენატრება წაიკითხავ და იმ განცდას დაიბრუნებ, რომ შენთანაა.. შენიანია..

მერე კი წევხარ და თავიდან და თავიდან კითხულობ ერთსა და იმავეს.. მაგრამ.. გაკლია..გტკივა..

სმს-ებსაც ქონიათ მოქმედების ვადა..

მე-3 ისტორია

სამსახურში შესვლისას და გამოსვლისას ვხვდები.. ყოველთვის ნარინჯისფერი ჰალსტუხი უკეთია; მშვიდი ნაკვთები აქვს. არც ვიცი რა ქვია.. ვაკაკუნებ, კარს მიღებს და თბილად ვუღიმით ერთმანეთს..მერე კი შევდივარ სხვა განზომილებაში..

ერთი კადრი მახსოვს … ტირილამდე დაღლილი გამოვედი განზომილებიდან.. შემომხედა და გამიღიმა.. არაფერი უთქვამს.. ავივსე..  და ვიგრძენი, რომ ჩემიანი ადამიანია გვერდით..

მე-4 ისტორია

ვზივარ რომელიღაც კაფეში. ირგვლივ სულ უცხოელები არიან. პატარა ბაღივითაა.. მესმის ტიკტიკივით ლაპარაკი.სიტყვებს ვერ ვარჩევ.. თბილი ამინდია. ფოტოებს ვიღებთ.. თითქოს არ ვარ თბილისში.. თითქოს საზღვრებს მიღმა ..

მირეკავს. საზღვრების მიღმიდან.. მესმის მისი ხმა..გაუჩერებლად რომ მიყვება როგორ დადის მადრიდის ქუჩებში და როგორ უნდოდა მოეყოლა, რომ..

იმ მომენტში თითქოს აღარ არის.. უკვე მასთან ერთად ვსუნთქავ მადრიდის ჰაერს..

მე-5 ისტორია

ყოველთვის როცა მავიწყდება…მახსენებს, რომ ბედნიერება მოაქვს..

არადა სულ არ უფიქრია, არ დაუგეგმავს, არ მოუნდომებია. უბრალოდ გვერდითაა და ბედნიერება მოაქვს..

ყოველთვის როცა მავიწყდება.. მახსენებს, რომ თბილა.. თუნდაც ზამთარში.. თუნდაც თბილისის აუტანელ წვიმიან ამინდში.. თბილა ისე როგორც ღუნღულა, სქლადმოქსოვილ მაისურში ბუხართან ჯდომის დროს.. ჩაის ნელ-ნელა.. აუჩქარებლად რომ წრუპავ..

 

ჩემი შეყვარებული

მე და ჩემს სამსახურს ყველაზე მძაფრი ურთიერთობა გვაქვს..

24 საათის სრულ 8 საათს იკავებს.. მუდმივად ყურადღებას ითხოვს და როგორც კი სხვა რამეზე გადავერთვები ეჭვიანობას იწყებს..პატარა ბავშვივითაა..

მე და ჩემი სამსახური ხშირად კონფლიქტებში ვართ.. ვუხსნი.. არ ესმის..მიხსნის.. ვბრაზდები.. მაღიზიანებს.. მაგიჟებს..წყობიდან გამოვყავარ..

მაგრამ შემდეგ.. ისეთი ამაღელვებელი სექსი გვაქვს, ყველაფერს მავიწყებს…

ის რამდენიმე წუთი მაბრუებს და მაბედნიერებს..

რა მომენტია ეს?  არ ვიცი. . . ალბათ მომენტი, როცა სავსე ვარ..

მაგრამ როცა ჩემს “შეყვარებულზე” ცუდს ამბობენ მინდება გავლანძღო და ჩემს საყვარელ საქმეს დავუბრუნდე..

მე და ჩემს სამსახურს ხომ ასე გვიყვარს ერთმანეთი.. ქაოსურად და მძაფრად..

კონდიციები

ყველაზე მეტად ის კონდიცია მიყვარს, როცა გავიწყდება ყოველდღიური პრობლემები.. თითქოს ყველაფერი თავის ადგილას დგება.. თითქოს ყველაფერი გაცილებით მარტივია.. ან უბრალოდ უმნიშვნელო..

თითქოს შენ ბრუნავ დედამიწის ნაცვლად.. თითქოს შეგიძლია შეაბრუნო წარსული და აწმყო დაგეგმო ისეთი, როგორიც გინდა..ან როგორიც აუცილებელია შენთვის..

სამწუხაროდ, ეს კონდიცია მარტო ალკოჰოლს მოაქვს..

ამიტომ ხდებიან ადამიანები ლოთები?

who knows…

გამჭვირვალე

  ვცურავდი გამჭვირვალე  წყალში.. რაღაც მუსიკა  გონებაში ტრიალებდა..რაღაც  მომენტში ყველაფერი  დამავიწყდა და თვალები  დავხუჭე. …….

 

 

 

 

 

 

ვცურავდი თვალდახუჭული..ნახევრადგათიშული..საკუთარი სხეულის სიმსუბუქეს ვგრძნობდი და ყოველ მოძრაობას ვითვლიდი..

დაკვირვებიხართ? როცა თვალდახუჭული ცურავ, განცდა გაქვს, რომ ძალიან ნელა მოძრაობ და თითქოს ვერც ვერასდროს მიხვალ იქ.. სადაც მიდიხარ.. მერე კი თვალებს ახელ და ხვდები.. რომ უკვე იქ ხარ.. სადაც სულ გინდოდა ყოფნა..

არა, არა.. აშკარად წყალი ჩემში სენტიმენტებს აღძრავს და ბოდიალისკენ მიბიძგებს..

anyway..

საოცრად ტკბილია იმის განცდა, რომ არსებობს მდგომარეობა, სადაც არ თამაშობ და უბრალოდ ხარ შენ.. სადაც არ გიწევს შენი როლის თამაში. “მეგობრის”, “შვილის”, “თანამშრომლის”, “დის” როლის… სრულიად გამჭვირვალე ხარ… წყალთან ერთად…